De evolutie van mijn vagijn

Met deze titel refereer ik niet aan mijn seksleven. Niet direct in ieder geval.

Inmiddels is bekend dat ik niet vies ben van een prikje Botox hier en daar. (Geen Botox daar) Maar ik lig niet alleen voor het verwijderen van m’n fronsrimpels bij de dokter in de stoel. Ik heb ook het een en ander aan mijn vagijn laten doen. Nu denk je natuurlijk dat ik een verschrikkelijk onooglijke poes had maar dat is heus niet zo. Waarom wel je kop op laten knappen en dat toch best heel belangrijk lichaamsdeel overslaan? Laten we wel wezen, de meeste poezen kunnen wel een beurt gebruiken.

De eerste stap in het verfraaien van mijn vagijn was het te lijf gaan van de haartjes. In een sessie van 10x binnen het tijdsbestek van een jaar heb ik dankzij het IPL apparaat, intense puls light, vrijwel geen haar meer. Intens klopt trouwens wel. Alsof er iemand elastiekjes op je doos afschiet. Apart gevoel.

De tweede stap was ook een bijzondere ervaring. Nogmaals, er was niet een zwaarwegende noodzaak voor deze behandeling (als de dood dat iedereen straks denkt dat ik de eigenaresse was van een ontploft rotje na het lezen van deze column). Ik had een bescheiden vagijn met binnenste schaamlippen die een beetje uitstaken. Dat schijnt, behalve in pornofilms, de normaalste zaak van de wereld te zijn. De lengte van die dingen varieert volgens de wetenschap tussen de 0,7 en 5 (whut?) centimeters. Ik zat op een 1,5. Nu ben ik een vrij extravert type maar die vagijn van mij is wat introverter. Daar horen binnenboordse-schaamlippen bij.

Dus. Ik onderging een chirurgische schaamlipcorrectie.

De behandeling werd uitgevoerd onder lokale verdoving en een dosis tranquillizers. Volgens mij heb ik niet anders dan gelachen tijdens de behandeling maar dat zal aan de drugs gelegen hebben. Het herstel, lieve mensen, dat was echter niet om te lachen. Wat er de dagen na de behandeling down there aan de hand was kan ik in 1 woord omschrijven, bavianenkont. Sodeknetter dat was niet fijn. Toen de enorme zwelling eenmaal was verdwenen en ik gewoon weer op het toilet kon plassen in plaats van onder de douche begon eigenlijk pas echt een ellendige periode. Geen seks tot 6 weken na de behandeling. Ook niet fijn. Desalniettemin ben ik nu eindeloos content met mijn designer punani. Nu ze er niet meer zijn realiseer ik me pas dat die labia minora me eigenlijk dwars zaten.

Tot zover de cosmetische evolutie van mijn vagijn. Fillers IN je vagijn, das’ pas fijn! Ik zie je je wenkbrauwen optrekken. Niet doen, krijg je rimpels van.

Ik leg uit. Bevriend arts en voormalig werkgever Jani van Loghem benaderde mij voor het uitproberen van een injectable behandeling en wel voor het opvullen van mijn G-spot. Het bestaansrecht van de G-spot is wat wankel. De zoektocht naar mijn G-spot was vermoeiend. Geloof me, ik heb echt het een en ander ondernomen maar de climax bleef uit. Door het vergroten van het oppervlak, dat ergens zo’n 5 cm na de ingang zit en je kunt voelen door met je wijsvinger naar binnen te gaan en een ‘kom-jij-eens-hier’ beweging te maken, vergroot je ook meteen de kans dat die een keer wordt geraakt. Met benen in de beugels en na het maken van een echo begon het avontuur. De arts moest op zoek naar de plek. Met z’n vinger. Akward. Eenmaal gevonden, zo om en nabij, werd er een filler geïnjecteerd en kon het feest beginnen. Met gierende banden naar huis om het uit te proberen met toenmalig partnerlief. Nou zeg ik je, placebo effect of niet. Ik had een AHA-erlebnis.

Echt wel.

Verwant bericht

Reageer 3

  1. Pingback: FAQ the doctor: Vanessa Muyldermans - wiemooiwilzijn

  2. Hulde voor het gebruik van het sympathieke woord “vagijn”‘ i.p.v het platte “kaauutee” of het academische “vagina”. Aanbevolen ter navolging!”

    1. Post
      Author

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *