Dokter, kunt u wat geluk injecteren

Sarah BLOG 4 Comments

De psychologie van cosmetische ingrepen 

De meeste mensen die cosmetische ingrepen ondergaan in hun gezicht, doen dit omdat ze denken dat ze daarmee gelukkiger worden – blijkt uit onderzoek. Als psycholoog vind ik dit fascinerend. Bepaalde psychologische eigenschappen van ons zijn dan ook sterke voorspellers van injectables of operaties. Dat betekent dus dat je karakter veel zegt over het willen nemen van een neuscorrectie of fillers, maar ook wat zegt over of je er achteraf blij mee bent of niet.

Als we geluk zo erg koppelen aan ons idee van schoonheid, kan een cosmetische dokter ons dan gelukkig maken?

Eigenschappen zoals een jonge leeftijd, ijdelheid, een laag opleidingsniveau of ooit gepest te zijn geweest, zouden de kans verhogen op het nemen van cosmetische ingrepen in je gezicht. Terwijl eigenschappen zoals extraversie, emotionele stabiliteit en bewustzijn juist de kans op een cosmetisch doktersbezoek kleiner maken. Steeds meer mannen en vrouwen ondergaan ingrepen om iets aan hun gezicht te laten doen, eenmalig of herhaaldelijk. Daarvan zijn de meesten achteraf tevreden met het resultaat. Maar door de toegenomen populariteit en toegankelijkheid van prikjes en spuitjes, is er ook een verhoogde kans op het worden van een ‘surgiholic’: iemand die verslaafd is geworden aan ingrepen omdat ze nooit (langdurig) tevreden zijn met de uitkomst. Hoe dan? 

Ingebeelde lelijkheid; BDD

Dit is waar je psychopatie een grote rol speelt. Mensen die ongelukkig zijn in een relatie of met hun werk bijvoorbeeld, lopen een verhoogd risico om verslaafd te worden aan cosmetische ingrepen en elke keer niet tevreden te zijn met het resultaat. Mensen met ingebeelde lelijkheid (Body Dismorphic Disorder) hebben een obsessie met hun uiterlijk of een bepaald lichaamsdeel waar ze erg ontevreden over zijn, een gevoel dat niet klopt met de werkelijkheid.

In beide gevallen koppelen ze gelukkig worden aan het resultaat van een cosmetische ingreep: “als mijn neus kleiner is, dan accepteren anderen en ik mezelf” of “als mijn lippen voller zijn dan voel ik me zelfverzekerder en ben ik beter in mijn werk”. Het probleem schuilt in de onmogelijkheid om innerlijk geluk te bewerkstelligen door middel van het uiterlijk. Het resultaat is dat deze groep mensen een verhoogd risico hebben om alleen maar ongelukkiger te worden omdat de behandeling uiteindelijk niet leidt tot een betere relatie of succes op werk. 

Niet ‘wat’ maar ‘waarom’

Als cosmetische ingrepen zulke psychologische risico’s met zich meenemen, zou dat moeten pleiten voor zorgvuldigere en uitgebreidere consultatie van de dokter voordat die besluit om een patiënt te behandelen. Niet ‘wat’ maar ‘waarom’ krijgt nog onvoldoende aandacht, en ik vind dat artsen die een eed afleggen ook zorg moeten dragen voor de psychologische gesteldheid en veiligheid van hun patiënten. Ik sta volledig achter cosmetische behandelingen en mijn esthetiek heeft ook wat hulp gehad van een cosmetisch arts en het zou al zeker niet iets moeten zijn waar we elkaar om veroordelen of onszelf voor schamen. Dat alles gezegd hebbende, zijn er randvoorwaarden voor zulke behandelingen die zowel de patiënt als de arts in beschouwing moeten nemen. Injectables en ingrepen kunnen mooi maken, maar niet gelukkig.

Reageer 4

  1. Ik weet niet of iemand dit leest.

    Maar uiterlijk vertoning fascineert mij, waarom?

    Omdat het veel zegt over een krachtig zelfbesef wie je werkelijk bent. Vaak kan het ook eventjes een crisis periode zijn van desoriëntatie omdat je zelf bang bent om je zelf kwijt te raken met de gevolgen dat je constant bevestiging vraagt van de ander.

    Ik heb tijdens een diepe meditatie op een rare manier voor mijzelf duidelijk weten te maken dat het bewustzijn het enigste belangrijke motor is in je leven.

    Maar dit type zelf (bewustzijn, vrije wil) wordt ons keihard ontnomen als we verder in de materie duiken waar de wetenschap de vingers in de pap heeft, die met hen meten en passen de objectieve werkelijkheid verrassend weten te bevestigen!

    Ik begrijp best wel dat het bijna onmogelijk is om je eigen werkelijkheid wie je echt bent ‘en dan met name bewustzijn’ te ontdekken. Maar daar hangt ook wel een flinke prijskaartje aan vast.

    Om je zelf in stand te houden moet je twijfelen of er buiten jouw zelf ook een werkelijkheid is waar andere mensen onafhankelijk van jouw zelf ook bewustzijn hebben.

    Het is een filosofisch dilemma geworden.

    Zolang we alles willen weten om ons zelf te bevestigen dan zijn we bijna genoodzaakt om anderen om hulp te roepen.
    Gedachtes en gevoelens delen is prima. Maar pas op, het moet niet dwangmatig zijn.

    Zolang we zelf meten en passen na de maatstaven hoe anderen ons lichaam werkelijk zien hoe meer we neigen om ons zelf helemaal kwijt te raken.

    Laat heel diep tot je indringen.

    En ik weet ook dat het een spelletje kan zijn maar na het lezen van dit artikel denk ik wel even 3x na.

    Jezelf vergelijken met de ander is een illusie maar wel een hele hardnekkige. We weten niet precies wat onze zintuigen waarnemen en hoe onze gedachten echt voelen.

    Verwerp je, je eigen illusie van het zelf dan kom je er al snel achter dat er niks te zoeken valt, althans niet het eigen lichaamsbesef of het besef dat je werkelijk iets betekend in dit bijna oneindig groot universum.

    Je zelf, is een illusie hoe prachtig het ook mag klinken. Er is iets veel groters en dat wordt als snel vergeten.

    Verwerp je, je zelf dan verwerp je je eigen constructie van de realiteit en dan kom je al snel echter dat de ervaring ‘laten we maar bewustzijn noemen’ de gehele wereld omvat.

    Jij bent de wereld, of ik ben de realiteit er is geen andere realiteit. Er is slechts een enkel realiteit, het bewustzijn.

    Het bewustzijn is niet het ego of je eigen lichamelijkheid maar de hele godganse wereld om je heen die je ervaart vanuit de zintuigen waarvan jij al dacht dat deze een interpretatie was van je zintuigen.

    Maar we leven nog steeds in de werkelijkheid waar van wij denken dat die bestaat, en dat is jammer. In de objectieve realiteit valt weinig te halen behalve dat wetenschappers hypotheses doen en verslagen doen ‘axioma’s’ wat kei interessant kan zijn, valt daar weinig te winnen behalve heel veel tegenslagen en een rompslomp van meningen waar je niks mee kunt.

    De taal en lichaamstaal waar we mee communiceren blijft een raar dingetje, is het niet.

    Ons uiterlijk kun je ook een soort van taal noemen, het lijkt er op dat het klopt en dat we ons uiterlijk en lichaam zijn maar ergens klopt er iets niet.

    Als we objecten uitspreken waarom ervaren wie die dan zoals die zijn. Waarom ga ik ruzie schoppen met mijn partner omdat ik een kruiwagen zie in de verte ter, wel zij iets anders ziet.

    We hebben misschien een vals beeld maar we kunnen ook verslag doen om even het object van dicht bij te bewonderen zodat we er beter uit kunnen komen.

    Bovendien lijken dingen in de verte vervormt. Maar als de geest een soort van realiteit in elkaar kan kleien waarom nemen we dat niet voor waar aan. Als dit de realiteit is en onze ervaring van het zien van een object die voor ieder ander wat anders, daarom spreken we de taal!

    Taal kan net zo goed een constructie zijn waar we van alles aan vast hangen.
    Taal is net zo kneedbaar en in elkaar te flansen dan een object die we valst interpreteren. Maar toch zijn we er van bewust.

    Daarom maken wij een verslag van de wereld om ons heen, maar wie is zich daar van bewust.

    Bewustzijn is abstract.

    ‘’En als we niet begrijpen wat bewustzijn is waarom spreken we dan met onze taal het woord ‘bewustzijn uit’

    ‘’Je kunt toch net zo goed dat geestloze lichaam zijn die denkt alles te ervaren’’

    Het uiterlijk is net zoals taal een constructie.

    Ga maar geen ruzie zoeken.
    De realiteit bestaat niet, we nemen die als de werkelijkheid aan.

    Maar dat is maar goed ook anders zou ons leven betekenisloos kunnen zijn.

    Zolang we gelukkiger kunnen zijn met een knapper uiterlijk, waarom ook niet?
    Het lijkt heel dramatisch, maar eigenlijk zijn mensen die hen uiterlijk anders of mooier willen hebben gewoon heel gezond bezig: De realiteit als waar aan nemen.

    Het is een gezonde psychose of een illusie.

    Laat hen, liever dan hen weten dat de geest het enige is wat bestaat met de gevolgen dat alles betekenisloos en luchtledig wordt.

    In een nep realiteit die slechts een verbeelding of een constructie is van de waarnemer is gewoon heel saai bovendien kleurloos bijna betekenisloos.

    Het uiterlijk is ons dingetje geworden omdat net zoals onze lichamelijkheid een waardevolle betekenis heeft in ons leven.

    Laat en laat leven,

    1. Dag Remco, bedankt voor je bijdrage. Wij delen je fascinatie voor het uiterlijk. Leven en laten leven lijkt mij een mooi uitgangspunt! <3

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *