Het ASIA syndroom

Wat zou jij doen?’, vraagt ze me. Die vraag krijg ik vaker voorgeschoteld, maar dan gaat het over een rimpel of dunne bovenlip. Niet over het wel of niet weghalen van borstimplantaten. Het antwoord blijf ik haar schuldig. Ik weet het niet. 

Er heerst onrust onder vrouwen met borstimplantaten. De nieuwsberichten over een verhoogd risico op kanker, borstimplantaten die van de markt worden gehaald en vrouwen die menen ziek te zijn geworden door implantaten, vliegen je om de oren. Zelfs het rijk is onlangs een grootschalige campagne begonnen op social media. Volgens ‘het rijk’ hoeven we ons niet al te veel zorgen te maken. Die boodschap komt niet helemaal aan, onze inbox loopt over met vragen van vrouwen die wel ongerust zijn. 

Zo ook één van mijn liefste vriendinnen. Ze heeft jaren geleden haar borsten laten vergroten en dicht nu allerlei lichamelijke en geestelijke klachten toe aan haar borstimplantaten. Vage klachten die afzonderlijk geen verband lijken te hebben. Sla je er de symptomen-lijst van de Breast Implant Illness er op na, lijkt er ineens wel een verband. Vermoeidheid, haarverlies, hoofdpijn, hormonale disbalans, depressie, de lijst is eindeloos. 

De vraag die mijn vriendin me stelt, confronteert me met mijn eigen situatie. Ook ik heb al jarenlang klachten. Als jongvolwassene heb ik mijn borsten laten vergroten. Ik wilde dat dus zo geschiedde. Ik deed nagenoeg geen onderzoek naar de plastisch chirurg en al helemaal niet naar het type borstimplantaat dat geplaatst werd. Toentertijd was de hulpvraag duidelijk, je wilt grotere borsten en de plastisch chirurg bepaalde vervolgens hoe dat ging gebeuren. Daar stelde je geen vragen over. Hij zou het wel weten. Hij was tenslotte de expert. 

Tegenwoordig zijn we door alle informatie te vinden op het www zelfbenoemd experts en maakt alleen de titel van een arts niet dat we alles klakkeloos van hen aannemen.

Of mijn klachten gerelateerd zijn aan mijn borstimplantaten durf ik niet te zeggen. Feit is wel dat mijn klachten in de afgelopen 16 jaar zijn verergerd. Al zou je de klachten die ik heb ook makkelijk kunnen wijten aan mijn leefstijl en het ouder worden an sich. Ik-weet-het-gewoon-niet. Wat ik wel weet is dat toen ik mijn implantaten liet vervangen zo’n 5 jaar geleden, dat ze er okergeel uit kwamen. In die periode liet Katie Price haar borsten vervangen en boodt haar oude implantaten te koop aan op E-bay. Een parodie daarop leek me een Instagram waardige post dus vroeg ik plastisch chirurg Wouter van der Pot mijn oude implantaten niet in de prullenbak te gooien, maar ze voor me te bewaren. Verbaasd was ik toen ik ontdekte dat mijn implantaten okergeel en poreus waren. Vast door het roken, dacht ik. Toen. Best onnozel.

Uiteraard wilde niemand mijn oude implantaten kopen en zijn ze toch in de prullenbak beland. Nooit meer aan gedacht, tot een jaar terug. Na 16 jaar van acute ontstekingen en ziekenhuisopnames is er eindelijk een diagnose gesteld. Ik heb een auto immuun ziekte. De diagnose werd bij toeval gesteld door een bevriend plastisch chirurg. Hij was de eerste arts die de moeite nam verder te kijken naar mijn klachten en herkende die. 

Eerder schreef ik al dat ik het lastig vind om me neer te leggen bij een diagnose. We nemen nu natuurlijk niks meer klakkeloos aan. Zelfs deze diagnose niet. 

Ik begon een tijdlijn samen te stellen en kwam tot de conclusie dat mijn klachten zijn begonnen na mijn eerste borstvergroting en in de loop der jaren zijn verergerd. Dat is mijn eigen conclusie die ik totaal niet kan onderbouwen. Mijn auto immuun ziekte is namelijk niet voorbehouden aan vrouwen met borstimplantaten, maar kan een ieder overkomen. 

Vooralsnog luidt mijn zelfdiagnose als volgt: autoimmune/inflammatory syndrome induced by adjuvants. Het ASIA syndroom. Dat is een recentelijk ontdekte conditie waarbij de blootstelling aan een additief kan lijden tot een auto immuun reactie. Zo’n additief kan van alles zijn dat niet lichaamseigen is; een borstimplantaat, maar net zo goed een piercing of vaccinatie. Er is een arts in Nederland die onderzoek doet naar het ASIA syndroom. Je kunt bloed namelijk testen op verhoogde antiglobulines. Maar ook die uitslag blijf ik je (voorlopig) schuldig en de uitkomst van dat onderzoek is ook niet zaligmakend; antiglobulines kunnen om meerdere redenen verhoogd zijn. Ik sta al maanden op de wachtlijst voor het ‘siliconenspreekuur’ in het Amsterdam UMC en de verwachting is dat het nog maanden gaat duren.

Gelukkig worden de klachten van vrouwen met borstimplantaten inmiddels serieus genomen en zijn er meerdere artsen, beroepsverenigingen en onderzoekers die zich hard maken om meer duidelijkheid te verschaffen. 

Tot die tijd blijven we allemaal met vragen zitten waar geen eenduidig antwoord op is. Belangrijk om te benadrukken dat ik niet anti-borstimplantaat ben geworden. Ik ben nog steeds hartstikke blij met mijn fantastische borsten. Ik vind ze prachtig. Mocht je een borstvergroting overwegen, laat je dan goed informeren en vraag jezelf af of de kans op complicaties je die waard is. Weeg het geluk tegen mogelijk ongeluk goed af en maak een weloverwogen keuze. 

Maak jij je zorgen om je gezondheid? Of wil je weten wat je opties zijn? Schroom niet en neem contact met ons op. Wij zijn er voor jou. 

Lees ook even deze artikelen:

https://wiemooiwilzijn.nl/verwijderen-implantaten/

https://wiemooiwilzijn.nl/lipofilling-alternatief-voor-borstimplantaten/

Verwant bericht

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *