LOVE HURTS

IT IS ME, SIETSKE, SUKKEL VOOR DE LIEFDE.

Tot voor kort was ik in de veronderstelling weerstand te kunnen bieden aan ieder mannelijk soort dat de revue passeert maar inmiddels weet ik beter. Je zou het zo op het eerste gezicht misschien niet zeggen maar ik ben eigenlijk best niet stoer. Mijn pogingen een stoere vrouw te zijn ten spijt, wees een man, liefst wat moeilijk en een beetje onbereikbaar, aai mij over mijn bolletje en ik ontwikkel warme gevoelens voor je. Ik hou dus toch echt wel van knuffelen zo blijkt en ben gewoon een weke bakvis.

Ze zijn op een halve hand te tellen maar ik heb ze wel gehad, serieuze relaties. Of pogingen daartoe. Aan de laatste 2 ‘serieuze’ partners de dubieuze eer om een stukje van mijn lijf toebedeeld gekregen te hebben. Voor de eerste een groot hart in mijn nek en voor de tweede zijn initialen in mijn lies. Voor die laatste heb ik een prima oplossing gevonden toen de liefde over was. Ik had namelijk net een nieuwe hobby, schieten bij Club Kaliber. Over die tatoeage staat nu dus een 9mm gecoverd.

Maar dat hart, dat is een lastige. Ik draag mijn haar in een kittig bobje en dat maakt dat het hart altijd zichtbaar is. Buiten dat het hart doet denken aan mislukte liefde is het ook nog eens geen mooi hart. Materiële aandenkens gaan met gemak in de vuilnisbak, een tatoeage, daar kom je niet zo makkelijk vanaf. Coveren is in dit geval geen optie, daar is het hart te groot voor. Chirurgisch verwijderen kan, maar daar houd je wel een litteken aan over. Rest niks anders dan laseren dus. Ik weet door mijn werk het een en ander over laserbehandelingen voor huidverbetering en de voornaamste wetenschap is dat het pijn doet. Nu heb je voor een mooie huid wel een beetje pijn over maar voor iets dat al zoveel pijn heeft gedaan, is het extra zuur.

Misschien draaf ik nu een beetje door maar stel, stel nou, dat ik ooit misschien eens ga trouwen als ik groot ben. Dan wil ik toch op z’n minst een bombastische November Rain achtige-trouwjurk met ontblote rug en een opgestoken kapsel kunnen dragen zonder gekke tatoeage in mijn nek. Weg dus met dat ding.

De eerste behandeling heb ik al gehad. Ondanks de goede verzorging van de huidtherapeute en de verdovingscrème, eerlijk, het was toch best onaangenaam. De behandeling an sich was-te-doen (oké, ik doe stoer). Het herstel, onprettig. Blaren, korsten en jeuk. MAAR, verhip, het werkt! De innige zoen tussen mij en mijn ex getatoeëerd in het hart is verbroken en ook het hart zelf is aan het afbrokkelen. Dit schept hoop.

Nog zo’n 10 pijnlijke momenten ter herinnering aan mislukte liefde in het verschiet. Dan ben ik klaar voor echte liefde (en die bruiloft).

Verwant bericht

Reageer 5

  1. Pingback: Te jong voor Botox - wiemooiwilzijn

  2. Pingback: DENISE DEKKER - wiemooiwilzijn

  3. Pingback: OVER EEN OORLELLIFT - wiemooiwilzijn

  4. Pingback: ASHLEY SAMWEL - wiemooiwilzijn

  5. Pingback: ANNETTE OERLEMANS - wiemooiwilzijn

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *